Symbolicznym aktem kończącym wojnę było spalenie Świątyni Jerozolimskiej.
Czasy krzyżowców W 1099 roku Palestyna znalazła się pod panowaniem krzyżowców, którzy utworzyli Królestwo Jerozolimskie. Nieustanne zagrożenie ze strony Arabów powodowało, że krzyżowcy bardzo szybko przystąpili do budowy licznych zamków obronnych sprawujących kontrolę nad głównymi szlakami. Poza ochroną pielgrzymów podróżujących do Ziemi Świętej i karawan kupieckich, pełniły one funkcje obrony strategicznych punktów na granicach Królestwa. Położenie Safedu idealnie nadawało się do budowy zamku obronnego, który mógł kontrolować obszar Galilei pomiędzy jeziorem Tyberiadzkim a miastem Akka. W latach 1102–1142 krzyżowcy przeprowadzili koncentrację okolicznej ludności w Safedzie. Podniosło to znaczenie miasta, które stało się ważnym ośrodkiem handlowym i centrum administracyjnym całej prowincji obejmującej 260 wsi. W 1102 roku na ruinach dawnej twierdzy żydowskiej Józefa Flawiusza, wybudowano nowy niewielki zamek krzyżowców. Został on w 1140 roku rozbudowany przez jerozolimskiego króla Fulko V. Na południowy wschód od niego, na południe od jeziora Tyberiadzkiego wzniesiony kolejny zamek obronny - Belvoir. Na zachodzie znajdował się wybudowany w 1160 roku zamek Castellum Regis (w rejonie dzisiejszej miejscowości Mi’ilja).