W maju 1933 została aresztowana, jesienią 1934 zwolniona za kaucją i wyjechała do Moskwy, gdzie skończyła pierwszy rok aspirantury na wydziale historii WKP(b) na KUMNZ.
Od lata 1935 była maszynistką w Centralnej Redakcji KPP w Kopenhadze. Od wiosny 1936 do lipca 1937 była kierowniczką administracji, wydawnictwa, korekty i ekspedycji teoretycznego organu KPP „Przegląd” w Brukseli; korzystała przy tym z pomocy przebywającego wówczas w Paryżu działacza KPP Franciszka Fiedlera. Później była zastępcą dyrektora domu dziecka dla hiszpańskich sierot, potem pracowała w Radzie Stowarzyszeń Żydowskich w Brukseli i była sekretarką komisji pomocy uchodźcom z Niemiec i Austrii. Należała do KPB. W maju 1940 wyjechała do Francji, początkowo do Vinezac w departamencie Ardeche, potem do Lourdes, gdzie brała udział w propagandowej działalności byłych dąbrowszczaków i nawiązała kontakt z kierownictwem Polskich Grup FPK. Zorganizowała ucieczkę męża z obozu w Saint Cyprien i uzyskała wizy do ZSRR, dokąd wyjechała z mężem latem 1941. Po dotarciu do Moskwy w sierpniu 1941 pracowała w redakcji „Nowych Widnokręgów”, po 2 miesiącach ewakuowana do Saratowa, gdzie pracowała w redakcji polskojęzycznego radia, latem 1942 przeniesionego do Kujbyszewa.