Brał udział w organizacji I Diecezjalnego Kongresu Eucharystycznego w 1932 w Radomiu. W 1932 został spowiednikiem zwyczajnym alumnów niższego seminarium duchownego, a w 1933 egzaminatorem prosynodalnym. W 1933 został ustanowiony kanonikiem honorowym Sandomierskiej Kapituły Katedralnej. W listopadzie 1939 został delegowany przez biskupa Jana Kantego Lorka do sprawowania zarządu nad diecezją jako trzeci w kolejności prezbiter, na wypadek gdyby niemieckie władze okupacyjne uniemożliwiły mu lub jego wikariuszowi generalnemu sprawowaniu rządów. W latach wojennych był najbliższym doradcą biskupa Lorka. Ponadto w latach 1927–1939 pełnił funkcję korespondenta Polskiej Katolickiej Agencji Prasowej, a w latach 1933–1949 redagował diecezjalny miesięcznik „Kronika Diecezji Sandomierskiej”, rozbudowując go o omówienia aktów prawa kościelnego, sprawozdania z wydarzeń religijnych, opisy zniszczeń kościołów podczas II wojny światowej i ich odbudowy, wspomnienia zmarłych księży oraz recenzje pozycji duszpasterskich.