W kurii diecezjalnej formalnie odpowiadał za prowadzenie wszystkich spraw, w tym personalnych duchowieństwa diecezjalnego oraz dotyczących uznawania współmałżonków za zmarłych w związku z wojennymi i powojennymi migracjami ludności.

W grudniu 1952, po odsunięciu przez władze komunistyczne arcybiskupa Eugeniusza Baziaka i biskupa pomocniczego Stanisława Rosponda od sprawowania rządów w archidiecezji krakowskiej, a także aresztowaniu niemal wszystkich pracowników kurii krakowskiej pod zarzutem działalności antypaństwowej i szpiegostwa na rzecz Watykanu i Stanów Zjednoczonych, został wyznaczony przez rząd spośród czternastu kandydatów wskazanych przez prymasa Stefana Wyszyńskiego na tymczasowego rządcę archidiecezji. 16 grudnia 1952 za sugestią prymasa Stefana Wyszyńskiego został wybrany przez krakowską kapitułę metropolitalną na wikariusza kapitulnego, a następnego dnia objął urząd. W czasie jego rządów władze państwowe utrudniały działalność kościelną, m.in. w 1953 w pokazowym procesie skazano księży kurii krakowskiej na wieloletnie więzienie, również w 1953 wydawany przez krakowską kurię „Tygodnik Powszechny” został przejęty przez Stowarzyszenie „Pax”, a w 1954 zamknięto Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego.