Narzucono mu dwóch wikariuszy generalnych z ruchu księży patriotów Stanisława Hueta i Bonifacego Woźnego, których wpływ ograniczał, zlecając im zadania o mniejszym znaczeniu. Dążył do budowania jedności prezbiterium z biskupem. Troszczył się o rozwój intelektualno-duchowy kleru diecezjalnego. Rozszerzył duszpasterstwo specjalistyczne w archidiecezji. Zadbał o odpowiednie uczczenie w 1953 siedemsetnej rocznicy kanonizacji Stanisława ze Szczepanowa. Odwiedził 471 parafii, co stanowiło 2/3 liczby parafii archidiecezji, i przeprowadził 211 wizytacji kanonicznych parafii, skrupulatnie opisując w protokołach ich stan materialny i duchowy. 3 grudnia 1956 przekazał rządy arcybiskupowi Eugeniuszowi Baziakowi, który powrócił do archidiecezji w związku z odwilżą październikową.
1 grudnia 1956 prymas Stefan Wyszyński wydał dekret mianujący go swoim delegatem z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu. Wcześniej, 28 kwietnia 1951, papież Pius XII mianował go rządcą części archidiecezji wrocławskiej z siedzibą w Opolu, jednakże objęcie obowiązków uniemożliwił mu sprzeciw władz państwowych. 16 grudnia 1956 odbył ingres do prokatedry opolskiej i kanonicznie przejął diecezję.