25 maja 1967 został ustanowiony administratorem apostolskim ad nutum Sanctae Sedis w Opolu, a 28 czerwca 1972, w następstwie układu normalizującego stosunki polsko-niemieckie, pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji opolskiej. Ingres do katedry opolskiej i kanoniczne objęcie urzędu miały miejsce 16 lipca 1972. W pierwszych dekretach przywrócił na urzędy proboszczów kapłanów usuniętych z tych stanowisk w 1954. Działał na rzecz integracji duchowieństwa i wiernych pochodzących z różnych środowisk: miejscowych, przybyłych z Kresów Wschodnich i centralnej Polski oraz powracających z Francji, Belgii i Niemiec, a także wspierał wzrost formacji intelektualno-duchowej kapłanów. Zreorganizował egzaminy wikariuszowskie i wprowadził obowiązkowe egzaminy proboszczowskie, zarządził obowiązkowy coroczny udział kapłanów w rekolekcjach zamkniętych oraz organizowanie w większych miastach comiesięcznych adoracji Najświętszego Sakramentu dla księży. Przewodniczył corocznym konferencjom rejonowym, kursom duszpasterskim i pielgrzymkom duchowieństwa do Częstochowy. Ustanowił pięciu diecezjalnych ojców duchownych odpowiedzialnych za formację duchową kapłanów.