Cechą charakterystyczną podbojów mongolskich było zachęcanie władców atakowanych krain do poddania się bez walki. W takim wypadku po uzgodnieniu trybutu, wzięciu zakładników i ustanowieniu mongolskich namiestników, pozostawiano ich na tronie. W wyniku przeprowadzonego w 1240 rozeznania, do reprezentowania rozbitych politycznie i niemających ochoty do wojny Tybetańczyków wybrano cieszącego się wielkim autorytetem opata klasztoru Sakja Sakja Panditę. Wybór Mongołów był nieprzypadkowy, bowiem tylko zarządzana w sposób dziedziczny szkoła sakja dawała najeźdźcom szansę na ciągłość regencji. W 1244 wraz z dwoma bratankami (zakładnikami) Sakja Pandita został zaproszony (a w zasadzie postawiono mu ultimatum) do obozu księcia Kodena (wnuka Czyngis-chana) wojującego w tym czasie z chińskimi państwami Jin i Song. W 1246 sławnego lamę ogłoszono zwierzchnikiem Tybetu, po czym zmuszono aby wezwał pobratymców do poddania się władzy chanów oraz zapłacenia okupu.