Jego przekonanie, że każde poszczególne pisemne źródło Pięcioksięgu jest w zasadzie kompletne, rozpoczęło nowy rozdział w historii Pięcioksięgu. Uważany jest także za jednego z pierwszych przedstawicieli krytyki biblijnej Księgi Psalmów. Z obfitości jego naukowych badań ma również znaczenie badanie Księgi Hioba oraz hebrajskich tekstów.
Oprócz szerokiej działalności pedagogicznej brał czynny udział w życiu kościelnym, politycznym i akademickim. Wzywał do przeprowadzenia reform w kościele i państwie. Jego działalność na rzecz kościoła polegała na dążeniu zachowania jego niezależności wewnętrznej i zewnętrznej wobec zmieniających się poglądów teologicznych. Owocem związku z ruchem nowego odrodzenia i przyjaźni z kościelnym prawnikiem Wilhelmem Bickell i Friedrichem Malletem pastorem i pisarzem z Bremy były jego opinie, memoranda i propozycje Reform der Kirchenverfassung (reformy prawa kościelnego) (1831), Hanauer Gesangbuchfrage (1837) (Kwestia śpiewnika w Hanauer), Privatgemeinschaften (1837), o Gustav-Adolf-Verein (1847) jak również Über die beabsichtigte Gründung eines deutschen Kirchenbundes (1849) (O planowanym założeniu związku kościoła niemieckiego).