Początkowo należał do Rady Wydziału Lekarskiego UW jako przedstawiciel docentów, a w roku 1948 został mianowany na profesora chirurgii. W styczniu 1949 r. został wybrany na dyrektora I Kliniki Chirurgicznej UW, jednak nie podpisał nominacji – w marcu zmarł nagle w Krakowie, gdzie wyjechał na Zjazd Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Medycznych.
Poza pracą naukowo-dydaktyczną i kliniczną Władysław Ostrowski działał w: Ministerstwo Obrony Narodowej jako naczelny chirurg WP w stopniu podpułkownika (maj 1946–kwiecień 1947), a następnie członek Rady Naukowej w Departamencie Służby Zdrowia MON, Ministerstwie Zdrowia m.in. jako konsultant i członek Komisji Podręcznikowej Inst. Wyd. Naukowo-Lekarskim, Ministerstwie Oświaty jako członek Sekcji Zdrowia i Sekcji Szkół Wyższych Rady Głównej, Polskim Komitecie Normalizacyjnym jako członek Komisji Organizacji Szpitali, licznych towarzystwach naukowych, m.in. Międzynarodowym Towarzystwie Chirurgów, Towarzystwie Badań Naukowych nad Gruźlicą, Towarzystwie Naukowym Warszawskim.