W praktyce, szereg jest bardzo wolno zbieżny, więc aby obliczyć stałą Madelunga można stosować różne metody (na przykład: metoda EvjenaH.M. Evjen: On the Stability of Certain Heteropolar Crystals, Phys. Rev. 39 (1932), s. 675–687.) lub przekształcenia całkowe, których używa się przy metodzie EwaldaP.P. Ewald: Die Berechnung optischer und elektrostatischer Gitterpotentiale, Ann. Phys. 64 (1921), 253–287.. + Przykłady stałych Madelunga Jon w związku krystalicznym (w oparciu o ) (w oparciu o ) Cl− i Na+ w halicie NaCl ±1,748 ±3,495 S2− i Zn2+ in sfalerycie ZnS ±1,638 ±3,783 S− w pirycie FeS2 … 1,957 Fe2+ w pirycie FeS2 … –7,458

Przykładowe wyliczenie stałej Madelunga, dla związku NaCl: Weźmy środkową cząstkę Na+ znajdującą się w pozycji oraz cząstkę Cl− znajdującą się na „górnej” ściance, na pozycji

Jak widać, wynik znacznie różni się od tablicowej wartości Wynika to z faktu, iż obliczenia przeprowadzaliśmy dla pojedynczej komórki, nie zaś dla całej struktury. Jednakowoż, gdybyśmy za „wyjściowe” cząstki wybrali te, ulokowane na innych pozycjach, wynik mógłby wyglądać jeszcze inaczej (np.: ).