Armia starożytnej Macedonii – siły zbrojne królestwa Macedonii, istniejącego od czasów mitycznych, tradycyjnie datowanych na VIII wiek p.n.e., do 146 roku p.n.e. W okresie największego rozwoju terytorialnego państwa armia macedońska umożliwiła rozszerzenie wpływów Macedonii na Bliskim Wschodzie i w basenie Morza Śródziemnego.
Największą skuteczność operacyjną armia macedońska osiągnęła w IV wieku p.n.e., po reformach króla Filipa II, kontynuowanych przez jego następców, w tym Aleksandra III Wielkiego. W tym okresie należała do czołowych armii świata starożytnego i odegrała istotną rolę w rozwoju ówczesnej sztuki wojennej. Wykorzystywała wcześniejsze greckie tradycje militarne, zwłaszcza szyk falangi, wprowadzając zmiany w uzbrojeniu, organizacji piechoty i zasadach współdziałania różnych rodzajów wojsk. W późniejszym okresie przyjęła również wybrane rozwiązania stosowane przez armie wschodnie.
W okresie hellenistycznym państwa powstałe w wyniku rozpadu imperium Aleksandra Wielkiego organizowały swoje własne armie, opierając je na wzorach macedońskich, co było szczególnie widoczne podczas wojen diadochów.