Macedoński model armii opierał się na żołnierzach walczących w ściśle zwartym szyku, tworzących falangę, uzupełnianych przez inne, lżejsze oddziały oraz silną konnicę. Taki sposób walki bywa współcześnie określany mianem taktyki połączonych rodzajów wojsk. Jego dominację zakończyła dopiero seria porażek, jakie w II wieku p.n.e. poniosły armie hellenistyczne w walce przeciwko rzymskim legionom, m.in. w starciach z rzymskimi legionami, m.in. pod Kynoskefalaj w 197 p.n.e., pod Magnezją w 190 p.n.e. i pod Pydną w 168 p.n.e.
Początki thumb|Srebrna tetradrachma z wizerunkiem króla Filipa II, będącego głównym twórcą armii macedońskiej Od czasu założenia państwa przez Perdikkasa I w VIII wieku p.n.e., królestwo Macedonii przez dłuższy czas odgrywało marginalną rolę w greckim świecie politycznym i militarnym. Armia o ograniczonej wartości bojowej składała się wówczas z arystokratycznej kawalerii oraz piechoty o niskiej wartości bojowej, wykorzystywanej głównie do prac oblężniczych i służby garnizonowej. Ta sytuacja zmieniła się podczas panowania Archelaosa I (413–399 p.n.e.), który w trosce o obronność królestwa rozbudował system umocnień granicznych oraz prawdopodobnie wzmocnił armię, zwiększając jej liczebność i włączając do niej najemnych hoplitów greckich.