W armii macedońskiej dość ważną rolę odgrywały też tarcze. Pedzetajrowie używali małych, o okrągłym kształcie. Podczas walk w szyku falangi zawieszali je na jednym z ramion, gdyż dzierżenie sarisy wymagało obu rąk. Peltaści również używali tarcz niewielkich i lekkich, ale pochodzenia trackiego, wykonanych z wikliny, o półksiężycowym kształcie, powszechnie zwanych pelta (skąd wywodzi się nazwa jednostkiG. Lach, Sztuka wojenna starożytnej Grecji..., s. 45.). Oprócz tego, z małych tarcz korzystali również hetajrowie oraz wielu żołnierzy z najemnych oddziałów lekkozbrojnych.

"Taktyka połączonych broni" Jednym z głównych punktów programu reform Filipa II było wprowadzenie i realizacja koncepcji militarnej określanej jako „taktyka połączonych broni”. Nie był to pomysł nowatorski, gdyż już greccy hoplici posiłkowali się oddziałami harcowników w celu nadrobienia braków w mobilności, lecz dopiero w Macedonii rozwiązania te przyjęły postać założeń taktycznych.