Najbardziej rozpowszechnione były jednosieczne miecze typu kopis i machaira oraz dwusieczny xiphos. Z broni tej korzystała również kawaleria, choć podstawę jej uzbrojenia stanowiła zazwyczaj ok. 3-metrowa włócznia.

Najbardziej rozpowszechnionym elementem uzbrojenia ochronnego były hełmy, zazwyczaj wykonywane z brązu. Używali ich zarówno pedzetajrowie, oddziały walczącej wręcz lekkozbrojnej piechoty, jak i kawalerzyści, a nawet część harcowniczych jednostek miotających (psiloi). Najpopularniejsze były hełmy typu attyckiego, frygijskiego i beockiego – te ostatnie używane przede wszystkim przez kawalerię ze względu na dobrą widoczność. Ze względów finansowych pierwotnie metalowych pancerzy używali jedynie oficerowie formacji pedzetajrów i kawalerzyści. Były to najczęściej brązowe pancerze torsowe pochodzenia greckiego, składające się z naplecznika i napierśnika, połączonych ze sobą skórzanymi pasami. Zwykli żołnierze najczęściej używali płóciennych, lnianych pancerzy. Były one lekkie i tanie, jednocześnie zapewniając stosunkowo dobrą ochronę.