Dürer zaproponował cztery schematy tworzenia linii fortyfikacji. Podstawowy schemat linii obrony opierał się na wykorzystaniu masywnej, murowanej baszty, będącej stabilną platformą artyleryjską. Miała ona się wznosić na 70 stóp nad dno fosy i prawie 30 nad okoliczny teren. Wyposażona była w liczne kazamaty i działobitnie. Ta wielka basteja miała jednak poważną wadę w postaci płaskiego, zaokrąglonego narysu. Nie pozwalało to na umieszczenie strzelnic wymierzonych dokładnie w linii fosy, która znajdowała się w polu martwym. Napastnicy, przedostawszy się w załom muru koło bastei mogli atakować mur kurtynowy (np. minami) bez większego zagrożenia ze strony obrońców. Nie rozwiązywało więc najbardziej ówcześnie palącego problemu, jakim było zagadnienie obrony bliskiej po rezygnacji z bardzo narażonych na ostrzał elementów, służących do obrony pionowej (jak np. wysokie mury z machikułami). Dürer uzupełniał obronę projektując osobne ostrogi.