liczba chrześcijan niemal podwoiła się, jednak 4799 Żydów nadal stanowiło większość (prawie 55% ogółu, czyli 8781 mieszkańców). W 1907 r. na 11 206 mieszkańców 7094 stanowili Żydzi, 1909 (6689 na 10484), 1910 (7792 na 12489), 1911 r. (8058 na 12583). W 1913 roku liczba Żydów sięgnęła 71,4%. Jednak okres tej dominacji zakończył się w 1920 r., starozakonnych było wtedy 7418, a Polaków 8323.
Tak szybki wzrost liczby Żydów w Łukowie był uwarunkowany ruchami migracyjnymi wynikającymi ze zniesienia obowiązku uzyskiwania przez Żydów zamieszkałych w Rosji zgody na osiedlenie się w Królestwie Polskim w 1868 r. Dzięki temu nastąpił napływ do Polski Żydów z Litwy i Białorusi. Często byli oni zrusyfikowani, ich ubiór i obyczaje odróżniały ich od reszty społeczeństwa starozakonnych, z tego też powodu miejscowi Żydzi nazywali ich Litwakami. Tempo migracji nasiliło się znacznie po udanym zamachu na cara Aleksandra II w 1881 r., po którym to doszło w Rosji do licznych pogromów żydowskich. Szacuje się, że do Polski przeniosło się wtedy ok. 100 000 judaistów. W roku 1921 liczba mieszkańców Łukowa zmniejszyła się do 12 571 osób. Spadek ten spowodowały liczne po I wojnie wyjazdy w celu poszukiwania pracy.