Część łukowskich Żydów uciekła wraz z wojskami bolszewickimi w 1920 r., inni natomiast wyemigrowali ze względu na wrogie nastawienie społeczeństwa, w mieście pozostało 6145 osób pochodzenia żydowskiego. W 1928 roku społeczność łukowskich starozakonnych liczyła 6500 osób, w przeddzień II wojny światowej ok. 6000.
We wrześniu 1939 r. kilkudziesięciu Żydów zostało rozstrzelanych przez nazistów, ok. 500 innych uciekło wraz z wycofującą się armią sowiecką. W grudniu do Łukowa przesiedlono ok. 2500 starozakonnych, w 1940 kolejny 1000, w 1942 następne 2000, w sumie Łuków zamieszkiwało wtedy ok. 12 000 Żydów, w tym samym roku 10 000 z nich wywieziono do obozu zagłady w Treblince, resztę rozstrzelano na miejscu. W tym samym czasie do getta sprowadzono 4500 Żydów z okolicznych wsi. Część została rozstrzelana na miejscu, część wywieziona do Treblinki. Ostatnią egzekucję przeprowadzono w maju 1943, podczas ostatecznej likwidacji getta.
Holocaust przeżyło ok. 150 Żydów, większość wyjechała na tereny ziem odzyskanych, głównie Śląsk. W 1950 r. było ich już tylko 6, po antysemickiej nagonce z 1968 r. pozostały tylko trzy osoby pochodzenia żydowskiego. Na początku lat dziewięćdziesiątych żyła już tylko jedna Żydówka – Lidia (Leiba) Fiksman.