Kahał thumb|Łukowska synagoga (przed 1931 r.) u zbiegu ulic: Bóżnicznej (obecnie ul. Zdanowskiego) i Staropijarskiej, zburzona w lipcu 1944 r. przez niemieckich okupantówŁukowscy Żydzi przywilej gminny otrzymali już w XV w., jednak treść dokumentu nie jest znana. Najstarszym znanym przywilejem jest wydany 10 maja 1659 r. przez króla Jana Kazimierza Wazę, w którym potwierdza wcześniejsze prawa przyznane społeczności żydowskiej, np.: wolność handlu, prawo posiadania w mieście domów, „warzenia i sprzedaży piwa, palenia gorzałki, w czym nie miał im przeszkadzać ani urząd grodzki, ani magistrat miejski”. Przywilej był wielokrotnie odnawiany: przez króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego w dn. 17 maja 1671 r., Jana III Sobieskiego w dn. 4 lipca 1680 r., Augusta II Mocnego w dn. 10 sierpnia 1699 r. (dozwalał „na wystawienie browaru, jednak bez szkody dla prowentów starościńskich i obywateli miasta”), Augusta III Sasa w dn. 26 września 1750 r. i 20 maja 1751 r. (zachowywał prawo wolnej propinacji piwa), Stanisława Augusta Poniatowskiego w dn. 27 lutego 1792 r. (potwierdzał wszystkie poprzednie przywileje). Kahał łukowski był największą gminą w całym województwie lubelskim. W 1778 r. obejmował aż 163 miejscowości. Druga pod tym względem gmina lubelska – jedynie 50.