John William Atkinson – motywację osiągnięć określa jako podejmowane przez jednostki działania, mające na celu jego wykonanie, oceniane za pomocą swoistego standardu doskonałości. Aktywności ukierunkowane do zdobycia celu stanowią wypadkową dwóch krańcowo różnych tendencji (motywacji): tendencja do osiągnięcia sukcesu oraz tendencja do unikania porażki. Jednostka ludzka dąży bądź też unika aktywności zmierzających co osiągnięcia celu, w zależności od tego, która z tych tendencji jest tendencją dominującą. Za ogół przyjmuje się zasadę ukazującą, iż prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu jest tym większe im łatwiej jest osiągnąć cel, a pobudka, jaką stanowi sukces jest, tym większa, iż jest on możliwy do osiągnięcia.
Janusz Reykowski – za cechę motywacji przyjmuje używanie kategorii sukces-niepowodzenie w ramach ujęcia rzeczywistości. Tendencją jest stawianie przed sobą coraz wyższych wymagań, dostrzeganie w otaczającym świecie standardów i usilne dążenie do ich osiągnięcia. Jest to mechanizm pobudzający do rywalizacji zarówno z samym sobą jak z innymi, tak by dążyć do pięcia się w górę.