Po przejściu frontu przez tereny stoczni Gdańska i Gdyni (operacja pomorska – walki o Gdańsk i Gdynię oraz kolejne) ustalono, że Polska przejmuje więcej niż 30% majątku stosunkowo mało zniszczonego Danziger Werft, co pozwoli szybko uruchomić produkcję, a równocześnie akceptuje wywóz niemal wszystkich urządzeń Stoczni Schichaua. Przedstawiciele Polski przywiązywali wówczas niewielką wagę do sytuacji w zrujnowanych stoczniach szczecińskich. Po ich zajęciu Rosjanie uznawali zachowany majątek tych zakładów za swoją wyłączną własność (mienie z ich strefy okupacyjnej).
Ostateczna decyzja o przebiegu zachodniej granicy Polski zapadła dopiero 28 czerwca 1945 roku w czasie konferencji poczdamskiej, a dopiero 5 lipca 1945 roku Szczecin został przekazany administracji polskiej (prezydent Piotr Zaremba, wojewoda Leonard Borkowicz).
Powojenna historia stoczni Lata 1945–1950 W lutym 1945 roku minister przemysłu, Hilary Minc, powołał Departament Morski (dyrektor – Henryk Sobański), który rozpoczął działalność od wydania 5 marca 1945 roku memoriału z propozycją utworzenia Zjednoczenia Stoczni Polskich (ZSP). Zjednoczenie, powołane 14 czerwca 1945 roku, zobowiązano do koordynacji budowy statków morskich w polskich stoczniach.