ciało jako podmiot. Choroba jako wyodrębniona jednostka. Choroba jako pochodna i wyraz doświadczeń społecznych. Ciało zredukowane do procesów biologicznych, fizjologicznych, psychicznych itd. Ciało żywe i bezpośrednio doświadczane wyznacza sposób rozumienia siebie i świata. Historia pacjenta zredukowana do historii jego choroby, jej epizodów, zaostrzeń, terapii i jej efektów. Historia choroby jako ważna część biografii pacjenta; przenika wiele innych aspektów jego życia. Historia choroby pacjenta dotyczy przede wszystkim pojedynczego organizmu, przypadku wyizolowanej społecznie jednostki. Historia choroby i sposób rozumienia choroby dotyczy nie tylko chorego, ale i jego otoczenia; jest pochodną relacji rodzinnych (społecznych). Odgórnie przyjęte sposoby funkcjonowania pacjenta w warunkach szpitalnych, szpital jako usankcjonowany sposób współbycia społecznego; wymóg podporządkowania zachowań cielesnych normom szpitalnym (np. „publiczny” strój typu pidżama). Pacjent w sytuacji „obnażenia kulturowego”;