Wincenty Wierzbięta (ur. prawdopodobnie ok. 1420, zm. 13 maja 1494) – polski zakonnik rzymskokatolicki, dominikanin, inkwizytor i biskup sufragan poznański.
Życiorys Pochodził z Poznania, z rodziny patrycjuszowskiej i prawdopodobnie w młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów w konwencie poznańskimBucichowski, s. 209 nr 1035; Czaplewski, s. 139.. Później jednak władze zakonne przeniosły go do konwentu krakowskiego, gdzie w 1447 został lektorem, a trzy lata później kursoremMadura, s. 31, 39; por. Kaczmarek, s. 50; Bucichowski, s. 210 nr 1038. W 1451 skierowany został na studia do Florencji przez generała zakonu Guido FlamochetaMadura, s. 578; por. Bucichowski, s. 209 nr 1034.. Ostatecznie uzyskał tytuł bakałarza teologiiCzaplewski, s. 139; Bucichowski, s. 209 nr 1035; Eubel, s. 81.. Był jednym z definitorów kapituły prowincjonalnej polskich dominikanów w Sandomierzu w 1455Madura, s. 42; por. Bucichowski, s. 210 nr 1038.. W 1458 sprawował funkcję przeora dominikańskiego konwentu w KrakowieBucichowski, s. 209 nr 1035.. W 1459 towarzyszył prowincjałowi Jakubowi z Bydgoszczy na obradach kapituły generalnej zakonu w NijmegenMadura, s. 55;