por. Bucichowski, s. 209 nr 1035..
W 1461 prowincjał Jakub z Bydgoszczy mianował go inkwizytorem diecezji poznańskiej, co zatwierdziła kapituła prowincjonalna obradująca w tym samym roku w ŁęczycyMadura, s. 59; por. Bucichowski, s. 208 nr 1027, s. 209 nr 1035; Gołębiewski, s. 342; Czaplewski, s. 139.. W latach 1461 i 1464–1468 sprawował także funkcję przeora konwentu poznańskiegoKaczmarek, s. 48; por. Bucichowski, s. 209 nr 1035.. W czerwcu 1469 biskup poznański Andrzej Bniński rekomendował go Stolicy Apostolskiej na swojego biskupa pomocniczego (sufragana)Czaplewski, s. 139; Gołębiowski, s. 342.. Papież Paweł II przychylił się do tego wniosku i 13 października 1469 prekonizował Wincentego biskupem enneńskim, tj. diecezji tytularnej Enos w TracjiEubel, s. 81; Czaplewski, s. 139; Bucichowski, s. 209 nr 1035.. Jednocześnie przyznał mu pensję o wartości około 200 florenów rocznie, na którą składały się dochody z dwóch wsi należących do biskupów poznańskich (Kiełczewo i Pogrzybów)Eubel, s. 81 przyp. 1 (Aenen.); Czaplewski, s. 139.. O działalności Wincentego jako biskupa pomocniczego nic bliżej nie wiadomoCzaplewski, s. 140.. W 1489 był gościem dominikańskiej kapituły prowincjonalnej w WarceMadura, s. 118.. Funkcję sufragana poznańskiego sprawował aż do śmierci w 1494Eubel, s. 81, 280; Bucichowski, s. 209 nr 1035;