Falk, Die ehemalige Dombibliothek zu Mainz, ihre Entstehung, Verschleppung und Vernichtung nach gedruckten und ungedruckten Quellen, Leipzig 1897 (Beiheft zum Centralblatt für Bibliothekswesen 18), s. 10–11.) być może w klasztorze w FuldzieTh. Mommsen, Prooemium, s. XLVII., z którego miałby dostać się do Moguncji prawdopodobnie za sprawą Mariana Szkota. Niemiecką proweniencję wyciąga się z glosy w staro-wysoko-niemieckim: wyrazu suagur (pol. szwagier) zapisanego obok łacińskiego cognatus w Romanie (c. 337)Wilhelm Schultze, Ahd. suagur, „Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung” 40 (1907), s. 406..
Kodeks został spisany minuskułą anglosaską w typie używanym w Europie kontynentalnej. Pismo to charakteryzowało się przeważnie dużym dolnym wydłużeniem liter minuskułowych, w tym także litery r oraz s. Litera a często jest niedomknięta, a i jest trochę większa. W kodeksie jeszcze w średniowieczu naniesiono poprawki gramatyczne, jednak niezbyt silnie, stąd poza kilkoma miejscami stara lekcja rękopisu jest widoczna.