Historia gocka, czyli scytyjska Europa, Lublin 1984 (Rozprawy Wydziału Historyczno-Filologicznego 49), s. 125, 128, 129..
Dzieje kodeksu Pierwszą pewną informacją o miejscu pobytu rękopisu jest nota własnościowa z 1479 roku biblioteki katedralnej w Moguncji. Nota ta została wpisana na pierwszej karcie i brzmiała: iste liber pertinet ad librariam sancti Martini ecclesie Maguntin. M(acarius) Sindicus s(ub)s(cripsi)t 1479, czyli „ten kodeks należy do biblioteki kościoła św. Marcina w Moguncji. M[akarius von Buseck], syndyk wpisał [to] w 1479 r.”F. Falk, Die ehemalige Dombibliothek, s. 2; D.J. Butterfield, The early textual history of Lucretius’ De rerum natura, Cambridge 2013 (Cambridge Classical Studies), s. 259. Dodatkowo wolumin opisany został następującą notą: 1651 – – h 13. Następnie kodeks wszedł w skład księgozbioru biblioteki Palatynackiej, gdzie w Heidelbergu korzystał z niego Jan Gruter. W 1622 roku wraz z resztą zbiorów kodeks znalazł się w Rzymie, gdzie pozostał do czasów Napoleońskich. Wówczas został przewieziony do Paryża, skąd w następstwie ustaleń kongresu wiedeńskiego powrócił do Heidelbergu.