Jednakże nie poszli za nim kontynuatorzy i prawo ustanawiające państwowe zezwolenie na praktykowanie medycyny nie przeniosło się na inne kraje. W połowie XIII wieku pojawiły się tylko lokalne dokumenty normujące tę kwestię. Brzeziński cytuje tutaj statuty Arles, umożliwiające praktykowanie medycyny dopiero po złożeniu egzaminu u lekarza albo chirurga (w średniowieczu to były różne zawody), który już prowadził swą działalność w tym mieście. Mówiły one także między innymi, że każdy lekarz musi „złożyć przysięgę, że starannie i troskliwie będą doglądać chorych”. Inny przepis mówił, by za leczenie żądali tylko tyle, na ile się umawiali. Co więcej, wedle tego statutu raz zawarta umowa o leczenie nakazywała kolejną wizytę u pacjenta, jeśli ten powtórnie zachoruje, zwłaszcza zaś dostanie gorączki, w przeciągu 15 dni. Przysięga lekarska pojawiła się też w przepisie prawnym z Marsylii. Obiecywali w niej oni leczyć „według najlepszego przekonania i bez oszustwa”, a także troskę, sumienność w dobrym wypełnianiu swej pracy, zarówno w odniesieniu do samego pacjenta, jak wydawania mu przygotowanych przez siebie leków. Przysięga zakazywała im też oszustwa i podstępu. Jej złożenia, jak i przestrzegania miała dopilnować Rada Miejska. Niezłożenie przysięgi skutkowało niemożnością wykonywania zawodu lekarza w Marsylii.