55-61, 63-66, 68-72, 74-75, 77, 79, 90-91, 93, 96, 98-99, 102, 104, 106, 109, 113. Odnośne dane, które przytacza biogram w PSB, wydają się mniej ścisłe..
Wbrew dotychczasowym opracowaniom (zwłaszcza biogramowi w PSB), które podawały, że następnie przez kilka lat mieszkał w rodzinnej Saksonii, nie wyjechał z Polski po przeniesieniu do Warszawy w 1828 r. - praktycznie zaś likwidacji - Głównej Dyrekcji Górnictwa i Szkoły Akademiczno-Górniczej. Zamieszkał bowiem wówczas w należącym doń majątku Zgórsko w parafii Chęciny, gdzie przyszły na świat jego dwie córki (akty chrztów nr 146/1829 i 13/1832 w zasobie Archiwum Diecezjalnego w Kielcach).
W 1833 r. został ponownie zatrudniony przez Komisję Rządową Skarbu i Bank Polski w związku z budową pieców martenowskich w Blachowni pod Częstochową. W latach 1835–1845 pełnił funkcję zawiadowcy tamtejszej huty. W 1844 r. zaangażował się w prywatne przedsięwzięcie - budowę huty w Inowłodziu, której realizacją techniczną sam kierował, ale nie zdołał przekonać współwłaścicieli do jej należytego zabezpieczenia przeciwpowodziowego. Wylew Pilicy doprowadził do zniszczenia zakładu i upadku spółki, w którą zainwestował cały swój majątek. W 1845 r. przyjął więc zaoferowane mu stanowisko głównego probierza Mennicy Warszawskiej, które piastował aż do przejścia na emeryturę w 1865 r.