Sangha obdarowywana była majątkiem w postaci ziem zwolnionych od podatków.
Królestwo zaczęło chylić się ku upadkowi w połowie XIII w., a ciągły wzrost zwolnionego od podatków majątku klasztornego spowodował ok. 1280 r. poważne osłabienie możliwości utrzymania przez koronę lojalności dworzan i wojska. Zapoczątkowało to błędne koło wewnętrznych zaburzeń i zewnętrznych zagrożeń ze strony Arakanów, Monów, Mongołów i Szanów. Powtarzające się najazdy mongolskie (1277–1301) doprowadziły w 1287 r. do upadku czterechsetletniego królestwa. Upadek ten był początkiem 250-letniego okresu rozbicia politycznego, który dobiegł końca dopiero w XVI w.
Historia Początki Początki królestwa Paganu zostały odtworzone na podstawie badań archeologicznych oraz tradycji kronik birmańskich. Pomiędzy poglądami współczesnej nauki a różnymi opowieściami zawartymi w kronikach istnieją znaczne różnice.
Tradycja kronik Kroniki birmańskie nie są zgodne w kwestii początków królestwa Paganu. Te powstałe do XVIII w. lokują początki królestwa w roku 167 po Chr., kiedy Pyusawhti, potomek słonecznego ducha i księżniczki-smoka miał założyć dynastię Paganu. Ale już XIX-wieczna kronika Hmannan Yazawin łączy początki dynastii z klanem Buddy Siakjamuniego i pierwszym buddyjskim królem Maha Sammatą (birm.