Geymonat przyjął zrazu perspektywę neopozytywistyczną, która kazała szukać w samych naukach pewnych podstaw filozoficznych i starać się analizować strukturę tych nauk przez pryzmat logiki. Jednak Geymonat nie przyjmuje dogmatycznego założenia neopozytywizmu, że oto można analizować kryteria naukowości ahistorycznie, tzn. określić raz na zawsze kryteriów i gwarancji naukowości. Stanowi to o krytyce tzw. trzeciego dogmatu neopozytywizmu. Geymonat krytykuje "trzeci dogmat empiryzmu" (Quine, Dwa dogmaty empiryzmu), za który uważa przekształcanie wyodrębnionych kryteriów w ponadhistoryczne dogmaty. Czyni tak dlatego, że przyjmuje stanowisko, iż nauka rozwija się w czasie i każde jej ustalenia stają się w danej epoce tylko historycznie adekwatne. Wyodrębnione w ten sposób kryteria stają się antyhistorycznym dogmatem, który w obrębie swojej własnej dyscypliny - teorii nauki zostaje sfalsyfikowany w toku badań nad historycznymi podstawami nauki. Program redukcji nauk do fizyki staje się zawężony do pewnego etapu rozwoju nauki, a poza nim jest już tylko iluzją, lub wręcz szkodliwym mitem. Nauki czerpią swoje podstawy nie z metahistorycznych, sztucznie wyabstrahowanych "gwarancji i podstaw logicznych", wypreparowanych a priori, ale z wewnętrznych ustaleń, które podlegają zmianom i w toku historii zostają urzeczywistnione.