Narody wyobrażone są jako wspólnoty suwerenne, ponieważ pojęcie to powstało w czasach, kiedy Oświecenie i rewolucja podważyły legitymizację uświęconych, hierarchicznych monarchi dynastycznych.
Kontekst językowy i historia Swe zastosowanie pojęcie to znalazło w języku, dzięki któremu Anderson mógł wyróżnić trzy sposoby stworzenia narodowej świadomości. Pierwszy ze sposobów autor przedstawia na przykładzie łaciny i języków rodzimych. Przez różnice w języku ludzie nie mogli się porozumieć przy pomocy słów, ale już dzięki pismu byli w stanie, co uświadomiło im, iż istnieją tysiące osób posługujących się tym samym językiem. Uświadomiło im to także, że tylko oni właśnie należą do tego samego obszaru językowego. Ci współczytelnicy, których wiązał druk, tworzyli zalążek wspólnoty wyobrażonej.
Po drugie Anderson twierdzi, że kapitalistyczne drukarstwo utrwalało języki, co spajało daną wspólnotę językową w naród i tworzyło jej tożsamość.
Po trzecie kapitalistyczne drukarstwo zrodziło języki władzy, różniące się od języków urzędowych i rodzimych, czyli było niczym innym, jak ujednolicaniem języków pochodnych w jeden wspólny język obowiązujący na danym terytorium.