Szkoła funkcjonowała jako placówka społeczna do około 1960, kiedy była już prowadzona przez syna seniora – Ludwika Konarzewskiego-juniora, jego żonę – Joannę Konarzewską i siostrę Ludwika-juniora – Marię, która nauczała tu ceramiki; Ludwik Konarzewski-senior zmarł bowiem w 1954. Kilka lat po jego śmierci, syn Ludwik Konarzewski-junior wraz z żoną – Joanną, postanowili odbudować Bucznik – w pewnym stopniu – także jako formę dawnej kolonii artystycznej. thumb|360px|Dom nr 596 z lat 1960-75 mieszczący pracownię i muzeum rodzinne
W roku 1960 rozpoczęła się więc wreszcie budowa stałego, murowanego domu z pracownią, wznoszonego – podobnie, jak wspomniane wcześniej budynki powojenne Bucznika – według projektu młodszego brata Ludwika-juniora – architekta – Stanisława Konarzewskiego. Część detali architektonicznych (m.in. wątki kamieniarki, formy stolarki) powstała natomiast według koncepcji żony Ludwika-juniora – Joanny. Biorąc pod uwagę, że zarówno sam projekt architektoniczny, jak i wspomniane koncepcje detali pochodzą z przełomu lat 50. i 60. XX w., w swoim miejscu i czasie mogą uchodzić za nowatorskie. Dom z pracownią o numerze 596 w stanie surowym ukończony został w 1967, jednak zewnętrzne prace wykończeniowe trwały do 1972, a wewnętrzne – do 1975.