W XII-XIV w. bujnie rozwija się w języku walijskim poezja dworska. Poeci tego okresu byli profesjonalnymi twórcami, układającymi ku czci książąt walijskich, swoich mecenasów, wiersze pochwalne (wal. arwyrein), elegie (wal. marwnad) na okoliczność śmierci, jak również utwory religijne (wal. gwengerdd). W XII–XIII w. uprawiano także poezję zaliczaną do gatunku awdl, w tym dłuższe poematy.
Na twórczość poetycką kolejnej epoki (trwającej od połowy XIV w. do w. XVII) ogromny wpływ wywarł Dafydd ap Gwilym (ur. ok. 1320, zm. 1370/1380). Uznawany jest on za jednego z największych poetów walijskich. Utwory Dafydda nawiązują tematycznie do tradycji poezji trubadurów prowansalskich, jednak inspiracje obce zostały w nich twórczo wykorzystane, okraszone humorem i wyobraźnią. Dafydd ap Gwilym spopularyzował w swej twórczości walijską formę poetycką, tzw. cywydd, do której chętnie sięgali jego naśladowcy w kolejnych wiekach.