W 1312 roku Shigeno Nobunao wraz z żonąStała się później znana jako Sonin zaprosili Keizana do ich rezydencji w celu założenia nowego klasztoru. Jednak Keizan został w Daijō-ji jeszcze do końca 1317 roku. Różne problemy finansowe spowodowały (a być może także w pełni uprawnione oczekiwanie na to, że zostanie opatem Eihei-jiKeizan praktykował u trzech z czterech dotychczasowych opatów Eihei-ji: Ejō, Gikaia i Giena. Prowadził Hōkyō-ji i Daijō-ji. Kiedy więc Hatano zażądał Giuna z Hōkyō-ji na opata Eihei-ji w 1314 roku, Keizan był bardzo rozczarowany. Również Keizan nie cieszył się zaufaniem rodziny Togashi, która obsadziła stanowisko opata w Daijō-ji mnichem Kyōō Unryō ze szkoły rinzai. Keizan nie zaaprobował tego wyboru, ale nie mógł niczego innego zrobić, że nowy klasztor nazwany Yōkō zaczął być budowany, z Keizanem jako "opatem założycielem", dopiero w 1317 roku. Keizan opisał biedę w jakiej wszyscy żyli podczas tej budowy; np. podczas ceremonii herbaty parzono igły sosnowe zamiast herbatyWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 85.