Oba związki – skrobia i celuloza – są naturalnymi polikondensatami D-glukozy (zob. biopolimery, polisacharydy), jednak proces przemysłowej hydrolizy celulozy zachodzi znacznie trudniej – wymaga stosowania stężonych kwasów (w przypadku kwasów rozcieńczonych – wysokiej temperatury). W organizmach żywych trawienie celulozy katalizują enzymy zwane celulazami (procesy enzymatyczne są prowadzone również w warunkach przemysłowych, np. hydroliza polisacharydów słomy rzepakowej).
Hydroliza drewna Powstawanie glukozy w procesie hydrolizy celulozy stwierdził francuski farmaceuta i chemik, Henry Braconnot, w roku 1819, jednak pierwsze zastosowanie przemysłowe miało miejsce w roku 1909 (zakład „scukrzania drewna” uruchomiono w Stanach Zjednoczonych).
Wspólne badania Friedricha Bergiusa i Erika Hägglunda dotyczyły początkowo problemów przeróbki ścieków z zakładów celulozowych (produkujących celulozę metodą siarczanową). Doprowadziły do opracowania metody oddzielenia substancji organicznych, bez konieczności odparowywania roztworów (ogrzewanie pod podwyższonym ciśnieniem, ang.