W 1644 roku pozwolono Takuanowi na podróż do Tajimy po siedmiu latach od ostatniego tam pobytu. Dotarł bezpiecznie do klasztoru Daitoku i pokłonił się cesarzowi Go-mizunoo. Następnie zamieszkał w klasztorze Nansō-ji w Osace, w którym cieszył się spokojem po raz pierwszy od siedmiu lat. Siogun dał mu czas do września, jednak Takuan przebywał tam przez pół roku, przedłużając czas dany mu o dwa miesiące. Ostatecznie powrócił do Edo, zdając sobie sprawę, że nigdy nie będzie wolny od TokugawówNobuko Hirose. Immovable Wisdom. Str. 15.
W roku 1645 podczas podróży do rodzinnego miasta poczuł się chory i zmarł w klasztorze Tōkai 27 stycznia 1645 roku. Nie pozostawił spadkobiercy, a więc ta linia przekazu wygasła na nim.
Przed śmiercią poproszono go o ostatnie słowa, wziął pędzel i napisał słowo "Sen". Pozostawił także swoją ostatnią wolę: pragnął być pochowany na górze poza klasztorem, w ziemi, nie życzył sobie śpiewania sutr, żadnych ceremonii, wybudowania stupy czy pomników, wszelkich napisów, dat. Nie chciał także pośmiertnego imienia. Jego testament został zrealizowany częściowo;