Z uwagi na liczne naukowe zainteresowania i oryginalne do nich podejście, które trudno jednoznacznie zaklasyfikować Q. Skinner bywa często określany sprzecznymi pojęciami, i tak uchodzi jednocześnie za republikanina, idealistę, materialistę, pozytywistę, relatywistę, archeologa, zwolennika historyzmu, a nawet zwyczajnego metodologa. Jest to spowodowane wieloma źródłami inspiracji oraz ilością rozmaitych aspektów jego działalnościJ. Grygieńć „Mniej filozofii, więcej historii”. Quentina Skinnera zmagania z ahistoryzmem w naukach społecznych "Dialogi polityczne" 12/2009, s. 52..
W 1978 Q.Skinner został profesorem nauk politycznych na uniwersytecie w Cambridge, natomiast w latach 1996-2008 był tam profesorem historii. Od 2008 pełni funkcję profesora nauk humanistycznych Uniwersytetu Londyńskiego. W swojej karierze wykładał także na licznych innych uniwersytetach, m.in. w Princeton, Oxford, Cornell, na Harvardzie i w Amsterdamie.
Wraz z J. G. A. Pocockiem oraz Johnem Dunnem jest jednym z twórców tzw. szkoły z Cambridge w historii myśli politycznej, która na przełomie lat 60. i 70. XX w. zaproponowała nową metodologię interpretacji historycznej filozofii, myśli oraz teorii politycznej.