Do pracy akademickiej wrócił w 1956; wykładał na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL. Tam też wielokrotnie pełnił funkcję dziekana lub prodziekana. W latach 60. napisał podręcznik do nauki społecznej, który wobec sprzeciwu władz komunistycznych został wydrukowany w Paryżu. W 1971 postanowił przywrócić studia społeczno-ekonomiczne na KUL-u, co udało się dopiero po rewolucji solidarnościowej. W 1974 przeszedł na emeryturę, ale nadal wykładał, recenzował prace doktorskie oraz habilitacyjne i publikował. W latach 70. otrzymał paszport i odbył wiele podróży naukowych; był profesorem wizytującym w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Yale i Uniwersytecie Columbia.
W latach 1936–1939 należał do zarządu Związku Polskiej Inteligencji Katolickiej. Od 1937 był członkiem Rady Społecznej przy Prymasie Polski. Dzięki zaufaniu, jakim darzył go prymas Polski Stefan Wyszyński, w 1968 – jako pierwsza świecka osoba – został przewodniczącym organizacji Iustita et Pax. Wraz z grupą współpracowników stworzył w 1976 lubelski Klub Inteligencji Katolickiej i został jej przewodniczącym. W 1983 ustąpił ze stanowiska, lecz nadal angażował się w działalność organizacji, wygłaszając prelekcje oraz biorąc udział w dyskusjach itd.