trafił do niewoli pod Kraśnikiem, został zesłany na Syberię jako jeniec, gdzie przebywał do 1917 roku. W listopadzie 1918 w Nisku, w stopniu podporucznika, był dowódcą kompanii asystencyjnej 45 pułku piechoty. U schyłku wojny od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 4 czerwca 1918 roku poślubił Marię Drożdżakównę. Został zweryfikowany do stopnia podporucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Następnie został wyreklamowany ze służby wojskowej przez Polską Komisję Likwidacyjną i przeniesiony do rezerwy z dniem 9 kwietnia 1925 w stopniu podporucznika.

Do stycznia 1920 był redaktorem „Przyjaciela Ludu”. Mieszkał z żoną i dzieckiem od 1920 roku w Ostrowi Mazowieckiej, następnie w Kutnie niecałe dwa lata; pracował jako referent aprowizacji w Kutnie w starostwie powiatowym, po czym od lipca 1922 ponownie był redaktorem „Przyjaciela Ludu”, jego żona wyjechała wówczas z synami do Zagórza, gdzie mieszkała jego rodzina. Po likwidacji „Przyjaciela Ludu” rodzina przeprowadziła się do Kamienia Koszyrskiego. 4 listopada 1922 rozpoczął pracę jako referendarz i zastępca starosty w starostwie powiatowym.