Szlachetność i powaga charakterów była dla nich wabikiem, którego brakowało w dziełach naturalistycznych.
W roku 1926 opuścił „Nową Wieś” i przeniósł się do Nary. Do 1939 roku trwała jego „era bezrobocia”. Zamówienia na artykuły i opowiadania drastycznie spadły i był zmuszony do chodzenia po wydawnictwach w poszukiwaniu możliwości sprzedania swoich dzieł. Udało mu się to z wielką firmą Kōdansha. Jednakże wciąż nie odzyskał swojej poprzedniej pozycji w świecie literackim i z pewnością nie był jednym z niewielu Japończyków, którzy mogliby pozwolić sobie na podróż za granicę. Pomimo tego w 1936 roku, w odpowiedzi na zaproszenie brata, wówczas ambasadora Japonii w Niemczech, pojechał do Europy i napisał sprawozdania z podróży, włączając w to artykuły na temat igrzysk olimpijskich.
W tamtym czasie zyskał nową reputację artysty. Jego wizyty w europejskich galeriach paradoksalnie obudziły w nim zainteresowanie sztuką orientalną. Wtedy też zaczął uważać, że wyrażanie się poprzez literaturę jest mniej bezpośrednie od malarstwa w przekazywaniu ducha i emocji artysty. Co więcej, jest też mniej uniwersalne, choćby z tego powodu, że barierę stanowi język. W 1942 roku napisał powieść „Akatsuki”, która przedstawiała sędziwego malarza, duchem podobnego do niego samego.