Łatwość z jaką Jifei wchodził w relacje z różnymi mistrzami chan, różnych denominacji, wskazywała na to, że klasztor Wanfu dzielił z innymi klasztorami podobny styl praktyki chan, która zasadniczo wszędzie zawierała praktyki gong’anowe, siedzącą medytację i studia doktrynalne. Takie uniwersalne praktyki przeważały w końcowym okresie panowania Mingów, co znacznie ułatwiało praktykę pielgrzymującym mnichom. Równocześnie chęć pomocy mnichowi odmiennej denominacji świadczyła o otwartości, szczerości i wzajemnym szacunku.
Po ponaddwuletniej pielgrzymce zrozumienie Jifeia zdecydowanie się zwiększyło, chociaż nie osiągnął jeszcze oświecenia. Przed powrotem do Wanfu si odbył jeszcze krótkie odosobnienie medytacyjne w chatce na górze. W 1939 roku znowu stawił się w klasztorze Wanfu. Miał wtedy 24 lata.
W 1639 roku po wielu już latach monastycznego treningu i religijnych podróży po Chinach, Jifei odwiedził swoją chorą wówczas matkę. Ucieszona matka powiedziała: „Mam nadzieje, że będziesz jak Mulian i wybawisz mnie od cierpienia (gdy umrę)”. Jifei odpowiedział jej: „Chociaż twój syn nie dorównuje Czcigodnej Luo (Mulian), moja matka z pewnością przekroczy [los] pani Liu (matki Mulian)”.