W 1994 internistka przedstawiła jeszcze projekt krótkoterminowych, za to wieloośrodkowych i międzynarodowych badań nad toksycznością deferipronu, LA-02. W 1995 podpisano kontrakt na przeprowadzenie badań LA-02 i LA-03. W tym pierwszym przypadków również objął on klauzulę poufności. W tym samym roku Olivieri wspólnie z kolegami opublikowała w New England Journal of Medicine pracę, w której pozytywnie oceniała wpływ deferipronu – u wszystkich 10 pacjentów odnotowano spadek stężenia żelaza.
W 1996 Olivieri rozpoczęła pracę w Sri Lance, badając talasemię beta. W tym samym roku weszła w końcu w skład grupy badawczej mającej za zadanie przeprowadzić badanie kliniczne w celu oceny stosowania leku deferipronu u osób cierpiących na talasemię we wspomnianej próbie. W przebiegu badania Olivieri napotkała dowody świadczące o nieskuteczności stosowanej substancji. U kilku probantów stężenie żelaza w wątrobie było wysokie. Wyglądało na to, że efektywność badanej substancji maleje. Badaczka dowiedziała się o tym jeszcze w 1996. Natomiast w lutym 1997 dysponowała też dowodami na toksyczność badanej substancji, powodującej włóknienie wątroby. Badaczka zwróciła się do koncernu Apotex o zgodę na poinformowanie komisji badawczej i probantów. Widziała potrzebę zmiany w protokole badania.