Był przewodniczącym Sportowego Towarzystwa Rybackiego i Stowarzyszenia ŁowieckiegoEdward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 608.. W 1933 został wybrany członkiem zarządu sanockiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża, sprawował stanowisko prezesa oddziału sanockiego PCK, działającego w budynku przy ul. Ignacego Daszyńskiego 17. Zajmował się hodowlą pstrąga tęczowego w Sanoku, zaś pod koniec lat 30. ilość wylęgu tego gatunku w jego własności wynosiła 40 000.
W obliczu zagrożenia konfliktem zbrojnym Stanisław Domański został zmobilizowany do Wojska Polskiego w sierpniu 1939. Po wybuchu II wojny światowej na początku kampanii wrześniowej 4 września 1939 wyjechał z Sanoka do Przemyśla, gdzie miał się stawić. Tam od razu został mianowany dyrektorem szpitali wojskowych na Sanok (otrzymał zadanie organizacji szpitala wojskowego) i tam miał powrócić służbowo, do czego nie doszło (9 września 1939 do miasta wkroczyli Niemcy). Około 18 września 1939 podążał wraz z załogą szpitala wojskowego w stronę Stanisławowa. Był internowany na Węgrzech. W październiku 1939 pełnił tam funkcję w obozie dla Polaków.