Najgrubszy pancerz miała u podstawy nadbudówki dziobowej – grubość jej ścian wynosiła 114 mm, a dachu 51 mm, natomiast szyb komunikacyjny pod wieżą nie był opancerzony.
W rosyjskiej służbie zmieniono jedynie opancerzenie artylerii: działa 130 mm na dziobie i rufie otrzymały ważące 4,5 t głębokie maski z pancerzem grubości 76 mm od przodu, 25,4 mm z boków i 15 mm od góry. Pozostałe działa otrzymały tylko lekkie tarcze przeciwodłamkowe.
Napęd Napęd stanowiły dwie pionowe czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, produkcji zakładów Crampa, napędzające dwie trójłopatowe śruby. Maszynownia miała łączną moc nominalną 12 000 KM (według innych źródeł, moc indykowaną 12 500 KM). Maszyny były umieszczone w jednym przedziale wodoszczelnym, podzielonym podłużną przegrodą. Parę dostarczało 16 kotłów wodnorurkowych typu Niclausse′a, produkcji zakładów należących do stoczni Crampa. Kotły umieszczone były w dwóch kotłowniach, w trzech grupach, z których spaliny odprowadzały osobne kominy: w dziobowej grupie cztery kotły, w środkowej sześć kotłów (rozdzielonych grodzią pomiędzy dwie kotłownie) i w rufowej sześć kotłów. W każdej grupie kotły były ustawione z dwóch stron, tyłami do siebie. Kotły miały ciśnienie robocze 18,7 atmosfer. Podczas prób okręt rozwinął prędkość 22,29 węzła.