Źródła wtórne różnią się w szczegółach dotyczących ostatecznego zniszczenia zamku. Bogusz Wasik podaje, że zamek spłonął w 1813 roku i został rozebrany do 1824 roku, natomiast Narodowy Instytut Dziedzictwa datuje pożar na 1815 rok, a rozbiórkę pozostałości na 1826 rok. Po rozbiórce teren dawnego zamku został wyrównany i częściowo zasypany.
thumb|Pozostałości zamku w Lubawie w latach 20. XX wieku, fotografia Adama Wisłockiego
Architektura Zespół zamkowy składał się z położonego od wschodu zamku wysokiego oraz usytuowanego od zachodu przedzamcza. Z mapy z 1820 roku wynika, że przedzamcze było od strony miasta oddzielone fosą, co koryguje część wcześniejszych rekonstrukcji założenia.
Zamek wysoki miał rzut zbliżony do kwadratu o bokach długości około 51–54,5 m. Jego naroża wzmacniały cztery wyraźnie wysunięte wieże zawierające pomieszczenia. W przeciwieństwie do wielu zamków konwentualnych nie posiadał pierwotnej wieży głównej typu bergfried. Za taką wieżę nie należy uznawać narożnej wieży północno-zachodniej, ponieważ jej dominująca, wysoka forma była rezultatem wtórnej nowożytnej nadbudowy.