Komunikację od strony dziedzińca zapewniały drewniane ganki, które w okresie nowożytnym częściowo wykonywano w technice muru pruskiego.
Badania wykazały, że plan zamku wytyczono przy wykorzystaniu geometrycznej metody ad quadratum, stosowanej również przy projektowaniu zamków krzyżackich. Kolejne wpisane w siebie kwadraty służyły do określania proporcji korpusu, szerokości skrzydeł i wielkości dziedzińca.
Mury wznoszono w wąskich wykopach fundamentowych. Po wyprowadzeniu ich do odpowiedniej wysokości przeprowadzono rozległe prace ziemne. Poziom dziedzińca podniesiono przez nawiezienie około 2–2,5 m gliny, natomiast po zewnętrznej stronie murów uformowano gliniane tarasy o miąższości około 2,5–3,3 m. Dopiero później w ich obrębie wykonano wykopy fundamentowe pod mur parchamu.
Zewnętrzne urządzenia obronne rozbudowywano w XV wieku. Dojazd do bramy zabezpieczało przedbramie, a przy północno-wschodnim narożniku zewnętrznego obwodu znajdowała się basteja dostosowana do broni palnej. Kolejne dzieło obronne powstało w rejonie narożnika południowo-zachodniego.
thumb|Relikty zamku w 2009 roku, przed ostatnim etapem badań i współczesną adaptacją