Proces wasalizacji przerwała śmierć wielkiego lamy (1251), który zmarł w trakcie burzliwych zmian na dworze mongolskim. Dotychczasowego kagana Gujuka (zm. 1248) zastąpił bowiem Mongke, a księcia Kodena (zm. ok. 1253) Kubilaj-chan. Ponieważ działania wojenne Mongołowie skoncentrowali w tym czasie na Korei, Persji oraz tajskim Nanzhao (Królestwo Dali) sprawy Tybetu pozostały w zawieszeniu. Co więcej, kilka lat później sytuację dodatkowo skomplikował kolejny kryzys dynastyczny, spowodowany przedwczesną śmiercią kagana Mongkego (1259). W jego wyniku na kurułtaju roku 1260 kaganem został wybrany Kubilaj i dopiero zakończenie wojny sukcesyjnej (1264), spowodowanej nieuznaniem wyboru przez część pozostałych pretendentów, pozwoliło na ponowne zajęcie się sprawami Wyżyny Tybetańskiej.
Kubilaj pragnąc ostatecznie rozwiązać problemy górskiego kraju mainował dwóch bratanków zmarłego Sakja Pandity Pagpę (Wylie 'P'ags-pa) i Pjagna Dordże (Wylie P'yag-na-rdo-rje) swoimi reprezentantami w Tybecie. Pierwszy z nich miał na stałe przebywać na dworze nawróconego na buddyzm Kubilaja, będąc de facto jego preceptorem, a drugi, ożeniony z córką zmarłego księcia Kodena, został bezpośrednim administratorem w randze regenta.