Strefa sympatryczności w północnym Iranie zdaje się być nowsza w stosunku do południowej; stąd też rozszczepienie cech u obu populacji nie zaszło na północy kraju.
Występują cztery podgatunki.
Podgatunki i zasięg występowania Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki: S. t. obscura Zarudny & Loudon, 1905 – północno-wschodnia Turcja do Kaukazu i Iranu S. t. dresseri Zarudny & Buturlin, 1906 – południowo-wschodnia Turcja do północnego Iraku i zachodniego Iranu S. t. tephronota Sharpe, 1872 – wschodni Turkmenistan do południowego Kazachstanu, Afganistanu oraz zachodniego Pakistanu S. t. iranica (Buturlin, 1916) – północno-wschodni Iran i południowy Turkmenistan.
Zamieszkuje urwiska, wąwozy oraz rumowiska skalne w górach. Pojawia się również w obszarach zadrzewionych. Możliwe, że preferuje obszary położone w sąsiedztwie strumieni. Obecność tego gatunku warunkuje występowanie dużych zbiorowisk roślinnych Astragalus–Artmesia–Rosaceae.
Morfologia Długość ciała 15–16 cm. Masa ciała (podg. dresseri) 42,7–55 g. S. tephronota jest duży jak na kowalika, rozmiarami dorównuje droździkowi.