4 marca 1959 roku, po zapoznaniu się z nadesłanymi projektami, specjalna komisja Wojsk Lądowych i Sił Powietrznych, do dalszej realizacji zarekomendowała oficjalnie, choć nie jednomyślnie, projekt Vertola, oznaczony jako Model 114 (V-114).
Prototyp W czerwcu 1959 roku Vertol zawarł kontrakt na budowę pięciu lotnych prototypów, pełnowymiarowej makiety, prototypu do prób statycznych i zmęczeniowych. Nim doszło do rozpoczęcia budowy prototypu, Vertol ponownie zmodyfikował projekt. Zrezygnowano z trzech silników, pozostając przy dwóch jednostkach Lycoming T55-L-3 napędzających trójłopatowe wirniki. Obydwa silniki umieszczono po bokach tylnego pylonu na zewnątrz kadłuba. Takie rozmieszczenie miało minimalizować ryzyko utraty obydwu jednostek w przypadku pojedynczego trafienia w tylny pylon śmigłowca jak również ułatwiać dostęp do silników w trakcie ich napraw i konserwacji. W sponsonach umieszczono zbiorniki paliwa o pojemności 2135 l. Spodnia część kadłuba oraz sponsony uszczelniono, dzięki czemu w przypadku wodowania, maszyna miała unosić się na wodzie. Konstrukcja miała być zdolna do przewozu maksymalnie 44 żołnierzy ewentualnie 24 rannych na noszach plus dwóch sanitariuszy lub 4581 kg ładunku w kabinie ładunkowej lub 7258 kg na zewnętrznym podwieszeniu. Nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie YHC-1B.