Zapleczem gospodarczym i centrum religijnym dla osadników stał się Nowy Tomyśl, gdzie w latach 1778-1779 Feliks Antoni Ignacy Szołdrski, tutejszy właściciel ziemski, wybudował kościół ewangelicki. Z czasem miasto znacząco się rozwinęło. Potomkowie osadników olęderskich, przede wszystkim ludność posługująca się językiem niemieckim wyjechała z tych terenów po 1918, a pozostali po 1945. Teren jest obecnie atrakcyjnym miejscem wykupu domów dla zamożnych mieszkańców PoznaniaOlęderskie Osadnictwo Nowy Tomyśl.
Obiekty w skansenach Jedna z zagród olęderskich znajduje się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach. Jest to dom z Nowego Tomyśla (1823), budynek inwentarski z Sątop (1865) i stodoła z Paproci (druga połowa XIX wieku). W Skansenie w Wolsztynie oglądać można natomiast stodołę z Sękowa z 1816 oraz dom z okolic Nowego Tomyśla z 1770. Także siedziba Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu mieści się w zrekonstruowanej zabytkowej chacie osadnika olęderskiego.
Krajobraz Unikatowy krajobraz okolic Nowego Tomyśla to porozrzucane swobodnie zagrody (częściowo drewniane), brak większych zwartych wsi, duże obszary leśne, które nie zostały wykarczowane, teren poprzecinany kanałami i rowami, gęsta sieć nieutwardzonych dróg i duktów, liczne małe stawy oraz pola uprawne chmielu i wikliny.
Przypisy
Kategoria:Powiat nowotomyski Kategoria:Olędrzy w Polsce