W roku następnym pisarz stworzył jej adaptację w formie dramatu, a sztuka była wystawiana w teatrach Rygi, Jełgawy, Lipawy, Dyneburga, Windawy.
Po Synu rybaka na łamach „Jaunākās Ziņas” i bliskiego mu magazynu „Atpūta”, drukowane były kolejne jego utwory. W 1938 r. Vilis Lācis został stałym pracownikiem dziennika, był też jednym z najpoczytniejszych autorów na międzywojennej Łotwie. Równocześnie krytycy literaccy w znacznej mierze ignorowali jego twórczość. Po 1934 r. w swojej twórczości potępiał reżim stalinowski w ZSRR, równocześnie wyrażając się przychylnie o autorytarnych rządach Kārlisa Ulmanisa. Poświęcił mu entuzjastyczny tekst w 1938 r., w 20. rocznicę ogłoszenia niepodległości Łotwy. W 1939 r. Syn rybaka został zekranizowany, w reżyserii Vilisa Lapenieksa, i odniósł ogromny sukces. Na potrzeby filmu Lācis opracował złagodzoną wersję scenariusza, by obraz nie został zatrzymany przez cenzurę.